De Business Roundtable, een groep van 181 CEO’s van grote Amerikaanse bedrijven, verklaren unaniem dat langetermijnmeerwaarde nadrukkelijk onderdeel moet zijn van de doelen van ‘hun’ bedrijven. Opmerkelijk, nadat Larry Fink al eerder dit jaar had aangegeven dat winst maken niet zaligmakend is. De man van investeringsgrootmacht BlackRock zei dat van ‘zijn’ bedrijven meer verwacht mag worden als het gaat om verantwoordelijkheid voor werknemers, klanten en omgeving. Praatjes of échte purpose?

Winst maken lijkt geen streven meer van de 181 CEO’s, maar dat is een te mooi misverstand. Naast winst willen de CEO’s ook andere factoren benadrukken, want een switch van profit naar purpose, zoals we dat in Nederland wel hanteren, is niet aan de orde. Zo’n switch zou een desastreus bericht zijn voor Wall Street. De bende zou gelijk in elkaar donderen, want ‘Profit Makes The World Go Round’. Elk goed voornemen is net zo goed als de winst die er wordt uitgekeerd. Zeker in Amerika.

Dividend decides

We kennen het maar al te goed. Unilever wil duurzaam zijn, maar als concurrent Kraft Heinz langskomt blijkt toch het aandeelhoudersbelang het échte belang. AkzoNobel wil duurzaam zijn, maar als de concurrent PPG langskomt blijkt het perspectief van meer dividend voor de aandeelhouder toch doorslaggevend.

Mooie woorden over Purpose, maar in de praktijk is dat dividend beslissend. Denk eens aan al die pensioenfondsen en beleggingsfondsen die geld willen zien, maar ook de individuele aandeelhouder die zijn of haar spaargeld wil vermeerderen. Die hebben niks aan ‘langetermijnmeerwaarde’.

Hijgende aandeelhouders

Het is tenminste helder als je als CEO bent benoemd om meer winst te maken en uit te keren. Het wordt minder helder als er ineens vijf nieuwe doelen worden gesteld: klanten waarde geven, investeren in je medewerkers, eerlijk en ethisch omgaan met je leveranciers, de gemeenschap/omgeving respecteren waarin je actief bent en langetermijnwaarde voor aandeelhouders realiseren om (in alle transparantie) te kunnen innoveren en groeien (aldus de statement van de 181).

Het balanceren tussen alle ‘belangen’ vraagt een volstrekt andere leiderschapsstijl en aanpak, maar vooral een ongelofelijke dosis lef om lak te hebben aan kortetermijnwinstmaximalisatie. Heeft de gemiddelde corporate CEO het lef als het erop aankomt? Ik heb er mijn twijfels over, want dat betekent dat je de druk van die hijgerige aandeelhouders moet weerstaan. Zie je die aandeelhoudersvergadering al voor je?

Bewust en positief

Het vraagt om écht sociaal verantwoord leiderschap, dat je eerder aantreft in familiebedrijven dan in corporates. Familiebedrijven beslissen zelf wat ze met hun geld doen, bij corporates zijn het Paul Singer van durfkapitalist Elliott en zijn gelijken die het veld bepalen.

Er kunnen niet genoeg leiders zijn die kenbaar maken dat bewust en positief leiderschap hun leidraad is. Bewust, door alle belangen mee te nemen. Positief, door te gaan voor kansen in plaats van angstig risicomanagement.

Bedrijven met een nadrukkelijk purpose-statement hebben het daarin makkelijker als bedrijven die eerst aandeelhouders hebben lekker gemaakt met de belofte van ‘winst maken’ en het daarna laten afweten. Die Wall Street-revolutie zie ik niet zo snel gebeuren in de praktijk.

We hebben als NCD eerder het Governance Manifest uitgebracht, waarin we nadrukkelijk stelling nemen voor een meer gebalanceerde aanpak. Fijn dat we daarin (wederom) voorlopers blijken te zijn.